خوب یادمه سوم راهنمایی بودم گاهی اوقات فیلمهای آموزشی خوبی برامون می ذاشتن.از قضا چون سالن نمایش نداشتیم توی سالن مرکز آموزش که دیوار به دیوار مدرسه مون بود  فیلم می دیدیم.به همین خاطر از یک هفته قبل بهمون خبر می دادن مثلایکشنبه هفته بعد کلاس علوم تعطیله هر سه کلاس الف و ب و ج باید برن نمایش فیلممنم که دیدن فیلم رو خیلی دوست داشتم تا هفته بعد روز شماری می کردم کی برسههر چی پول تو جیبی صبح ها پدرم بهم می داد اسمارتیز و پفک و ویفر می خریدم مثل مورچه ها جمع می کردم پشت پرده توی انباری داخل یه کوله پشتیبرای اونروز.بالاخره روز یکشنبه از راه رسید.روزهای آخر مهر بود.هوای پاییزی بس که سرد بود وقتی به صفمون می کردن ببرن تماشای فیلم دوست داشتم زیر گرمای آفتاب توی حیاط مدرسه یکی دو ساعتی با بچه ها و شادی غیرقابل وصفمون ولو باشیمبچه هارو نماینده ها حضور غیاب کردن و دو تا دوتا از جلو نظامبعدشم از توی کوچه ی باریک کنار مدرسه راهی مرکز آموزش شدیم .خوب یادمه سالن نمایش تاریک بود و فقط سن بزرگش کمی با یک نور ملایم روشن بود.با وارد شدن ما پرده های زرشکی مخملش آرووم آرووم به کناری رفت.بعد از اونکه نشستم و خیالم از داشتن یه جای مناسب راحت شد.همونطور که پرواز پرنده های خاکستری رو همزمان با تیتراژ فیلم می دیدم از قوطی اسمارتیز که اون موقع ها استوانه ای شکل بود یکی یکی قرصکهاش رو می خوردم.طعم شکلاتیش با دیدن اون فیلم قشنگ و جذاب چند برابر شده بودفیلمش در مورد محل نگهداری و پرورش کبوترای نامه بر در یک کشور خارجی بود. یه دختر صورت کک مکی موطلایی هفت هشت ساله ی بانمک هم بازیگر اصلیش بود.وسطای فیلم کبوتری رو که می خواست برگرده به آشیانه اش و در اثر برخورد سنگی که از تیرکمون چند تا پسربچه که توی چمنا بازی می کردن زخمی شد رو برد خونه بالش رو مرهم گذاشت و پس از چند روز بپروازش داد به آسمون آبی.محل پرورش کبوترا یک کامیون بزرگ بود که عرض کامیون پر بود از دریچه هایی که کبوترا از اونا به بیرون و بسوی محلهای مشخصی برای بردن نامه ی و پیام کوچکی که به پاهاشون می بستن روونه می شدن. در فیلم غرق شده بودم. وقتی اطرافم رو نگاه کردم همه ی صندلی ها خالی بود!!با صدای دوستم که دم در وایستاده بود از حال و هوای فیلم بیرون اومدم! با صدای بلند می گفت:نمی خوایی پاشی؟؟بچه ها همه رفتن!زنگ بعد امتحان داریم